Brachypelma emilia
3 aktywne ogłoszenia · Pająki
Kategoria
Pająki
Pochodzenie
Meksyk (Sinaloa, Nayarit i Durango)
Tryb życia
Naziemny
Trudność
Początkujący
Siła jadu
Słaba
O gatunku
Brachypelma emilia to naziemny ptasznik Nowego Świata i gatunek typowy rodzaju Brachypelma. World Spider Catalog akceptuje nazwę (White, 1856) i podaje zasięg jako Meksyk; literatura wiąże go z pacyficznym pogórzem Sierra Madre Occidental, zwłaszcza Sinaloa, Nayarit i zachodni Durango, nie z nadbrzeżnym kompleksem czerwonokolanowym. Dorosłe samice osiągają zwykle około 5–6 cm długości ciała i około 14–16 cm rozpiętości odnóży. Charakterystyczny jest jasny karapaks z ciemnym trójkątem oraz pomarańczowoczerwone uda i odnóża — to „redleg”, nie obrączki stawów jak u Brachypelma hamorii i nie płomienne rzepki Brachypelma auratum. Wolniejszy wzrost nie oznacza, że każdy osobnik jest spokojnym starterem.
Pochodzenie i występowanie
Meksyk (Sinaloa, Nayarit i Durango)
Gatunek endemiczny dla Sinaloa, Nayarit i Durango (Meksyk).
Aktualne ogłoszenia
Hodowla w skrócie
Rozmiar
Samice ok. 5–6 cm długości ciała; rozpiętość odnóży ok. 14–16 cm
Typ terrarium
Poziome, dla gatunku naziemnego z możliwością kopania
Podłoże
Stabilna, grubsza warstwa; powierzchnia raczej sucha
Wyposażenie
Kryjówka i stały dostęp do świeżej wody
Warunki
Raczej suche do umiarkowanych; dobra wentylacja, bez stale mokrego podłoża
Charakterystyka
Wolniejszy wzrost, długowieczne samice, włoski parzące; gatunek obserwacyjny
Hodowla i zachowanie
Brachypelma emilia jest gatunkiem naziemnym suchszych pacyficznych nizin Meksyku. W terrarium większe znaczenie ma powierzchnia dna niż wysokość. Zapewnij stabilną warstwę podłoża, w której pająk może pogłębiać schronienie, gotową kryjówkę oraz stałą wodę. Zbyt wysoki zbiornik zwiększa ryzyko urazu przy upadku — inaczej niż u nadrzewnych Avicularia.
Większość powierzchni podłoża może pozostawać raczej sucha, jak w sezonowo suchych lasach Sinaloa i Nayarit. Niewielki fragment niższych warstw może być lekko wilgotniejszy, ale stale mokre, duszne warunki nie są wskazane. Gradient przy wyraźnej wentylacji jest lepszy niż jedna sztywna wartość procentowa.
Wzrost jest stosunkowo powolny, a dorosłe samice mogą żyć wiele lat, dlatego hodowla wymaga cierpliwości. Osobniki bywają mniej pędne niż Heteroscodra, lecz włoski parzące i indywidualna nerwowość pozostają. Nie traktuj emilia jako kopii hamorii, auratum, klaasi ani boehmei: wzór karapaksu i czerwonych ud jest gatunkowo własny. Najlepiej jako zwierzę obserwacyjne.
Warto wiedzieć
Brachypelma emilia posiada włoski parzące, których może używać przy niepokojeniu; kontakt podrażnia skórę, oczy i błony śluzowe. Cały rodzaj Brachypelma, w tym ten gatunek, figuruje w załączniku II CITES; przy transgranicznym obrocie mogą być wymagane dokumenty, a obowiązki — także krajowe — różnią się w zależności od jurysdykcji i rodzaju transakcji. Informacja nie jest poradą prawną i nie oznacza, że każda hodowla wymaga tej samej rejestracji. Przy zakupie warto wybierać legalne, udokumentowane osobniki z hodowli.