Bumba horrida

Najbardziej charakterystyczny jest rudy, miedziany lub czerwonawy karapaks, wyraźnie odcinający się od ciemnobrązowych do czarnych odnóży i odwłoka. Na odwłoku i odnóżach widać dłuższe, jaśniejsze włoski. Ubarwienie jest najbardziej intensywne krótko po wylince.

Dorosłe samice osiągają ok. 10–13 cm rozpiętości odnóży. Samce są smuklejsze, mają dłuższe odnóża i po ostatniej wylince haki goleniowe oraz bulbusy na nogogłaszczkach.

Gatunek opisał Schmidt w 1994 roku jako Paraphysa horrida na podstawie samicy z północnej Brazylii. Później trafił do rodzaju Iracema, a z powodu homonimii do rodzaju Bumba. Lucas, Passanha i Brescovit (2020) uznali Bumba cabocla, opisaną z wyspy Maracá w Roraimie, za synonim B. horrida.

Zasięg obejmuje stany Amazonas i Roraima w Brazylii oraz Wenezuelę. W ogłoszeniach nadal możesz spotkać nazwę „Bumba cabocla”; chodzi o tego samego pająka.

Dla dorosłej samicy wystarczy terrarium o podstawie ok. 30 × 25 cm. Gatunek kopie płytkie nory pod korkiem i oplata okolice wejścia, dlatego podłoże powinno mieć 8–12 cm i być na tyle zwięzłe, by tunel się nie zawalał. Odległość od podłoża do pokrywy powinna być niewielka, żeby ograniczyć ryzyko upadku.

Kawałek korka lub półrurka wciśnięta w podłoże zachęca do kopania w wybranym miejscu. Dekoracje ogranicz do kilku stabilnych elementów, bo pająk przebudowuje otoczenie.

Wystarczy 23–27°C. Gatunek pochodzi z amazońskich lasów i sawann Roraimy, więc dolne warstwy podłoża powinny być lekko wilgotne, a powierzchnia może przesychać. Miska z wodą powinna być stale dostępna.

Najlepiej podlewać podłoże przy krawędzi co kilka dni. Unikaj stale mokrego, zbitego podłoża bez wentylacji.

Młode jedzą małe świerszcze lub karaczany co 4–6 dni, dorosłe co 7–14 dni. Pająk zwykle łapie ofiarę przy wejściu do nory. Resztki usuwaj pęsetą, by nie gniły w kryjówce.

Tempo wzrostu jest umiarkowane. Samce dojrzewają zwykle po ok. 2–3 latach, samice później.

Bumba horrida jest płochliwa i często spędza czas w norze lub w jej wejściu. Opisy temperamentu u hodowców się różnią: część osobników ucieka, inne szybko przyjmują postawę obronną i wyczesują włoski parzące. Dlatego warto zakładać, że pająk może bronić się energicznie.

Gatunek nie nadaje się do brania na rękę. Prace w terrarium wykonuj długą pęsetą, najlepiej gdy pająk jest w kryjówce.