Neoholothele incei

Forma typowa ma oliwkowobrązowe ciało, delikatnie jaśniejsze odnóża i charakterystyczny wzór na odwłoku: ciemne pole z jasnymi, poprzecznymi plamkami przypominającymi jodełkę. W hodowli często spotykana jest forma „gold” (Neoholothele incei gold), o jaśniejszym, złocistym lub pomarańczowym ubarwieniu ciała. To odmiana barwna utrwalona w hodowli, nie osobny gatunek.

Samice osiągają ok. 3 cm długości ciała, samce są mniejsze i mają dłuższe odnóża. Dorosłe samce można rozpoznać po zgrubiałych bulbusach na nogogłaszczkach.

World Spider Catalog podaje zasięg gatunku jako Trynidad i Tobago oraz Wenezuelę. Gatunek opisał F. O. Pickard-Cambridge pod koniec XIX wieku w rodzaju Holothele. W 2015 roku Guadanucci i Weinmann przenieśli go do nowo opisanego rodzaju Neoholothele, a w 2016 roku Neoholothele vellardi uznano za jego synonim.

W starszych źródłach i ogłoszeniach możesz więc spotkać nazwę Holothele incei. W handlu używa się też nazwy angielskiej „Trinidad olive tarantula”.

Ten gatunek dobrze czuje się w niewielkich terrariach. Dla dorosłej samicy wystarczy pojemnik o podstawie ok. 20 × 20 cm. Większy zbiornik nie przeszkadza, ale pająk i tak zbuduje sieć głównie wokół kryjówki, a w dużym terrarium trudniej go zobaczyć.

Podłoże powinno mieć 5–8 cm grubości, by pająk mógł wykopać płytką norkę pod korkiem. Ważne są elementy, do których można przyczepić sieć: kawałek korka, suche gałązki, sztuczne rośliny. Neoholothele incei w krótkim czasie oplata wszystko gęstą pajęczyną, w tym miskę z wodą, więc miskę warto ustawić przy ściance, gdzie łatwo ją wyjąć.

Optymalna temperatura to 22–27°C. Gatunek pochodzi z wilgotnych lasów, dlatego dolna warstwa podłoża powinna pozostawać stale lekko wilgotna, a powierzchnia nie powinna całkiem wysychać na długo. Najprościej podlewać część podłoża przy krawędzi raz lub dwa razy w tygodniu.

Wilgotność nie może jednak oznaczać zaduchu. Otwory wentylacyjne po dwóch stronach terrarium zapewniają przepływ powietrza, a pajęczyna chroni pająka przed wysychaniem. Nadmiar wody w połączeniu z resztkami pokarmu w sieci szybko prowadzi do pleśni.

Młode jedzą małe świerszcze, karaczany lub przycięte larwy co kilka dni, dorosłe raz w tygodniu. Pająk zwykle łapie ofiarę, gdy ta dotknie sieci, a resztki zostawia wplecione w pajęczynę. Usuwaj je regularnie pęsetą.

Neoholothele incei rośnie bardzo szybko i dojrzewa często już po ok. roku. Jest jednym z najłatwiej rozmnażających się ptaszników: samice potrafią po jednym kopulowaniu złożyć kilka kokonów z kilkudziesięcioma młodymi. Dlatego gatunek jest szeroko dostępny i zwykle tani.

To szybki, płochliwy pająk. Przy niepokoju zwykle chowa się w sieci, ale potrafi też gwałtownie wyskoczyć z kryjówki lub przyjąć postawę obronną. Nie ma włosków parzących, więc broni się ucieczką albo ugryzieniem. Jad uważany jest za słaby, ale ugryzienie może boleć i powodować miejscowe zaczerwienienie.

Gatunek bywa opisywany jako jeden z ptaszników tolerujących trzymanie grupowe. W praktyce taka hodowla wymaga dużego terrarium, osobników z jednego kokonu, obfitego karmienia i akceptacji strat, bo kanibalizm zdarza się, szczególnie przy wylinkach. Dla większości hodowców bezpieczniejsze jest trzymanie pojedyncze.