Ephebopus cyanognathus

Ephebopus cyanognathus ma ciemnobrązowe do czarnego ciało i odnóża, często z jaśniejszymi obrączkami na stawach. Najbardziej charakterystyczne są chelicery pokryte opalizującymi, niebieskimi włoskami, dobrze widocznymi, gdy pająk siedzi w wejściu do nory.

Dorosłe samice mają ok. 5 cm długości ciała i 10–12 cm rozpiętości odnóży. Samce są smuklejsze, mają dłuższe odnóża i po ostatniej wylince bulbusy na nogogłaszczkach. Młode osobniki bywają jaśniejsze i kontrastowo ubarwione.

Gatunek został opisany w 2000 roku na podstawie holotypu z okręgu Roura w Gujanie Francuskiej. World Spider Catalog podaje zasięg jako Gujanę Francuską i do dziś jest to jedyny potwierdzony kraj występowania. Inne gatunki rodzaju Ephebopus znane są także z Surinamu, Gujany i Brazylii.

Szczególną cechą rodzaju są włoski parzące na nogogłaszczkach. Pająk wciera je chelicerami i może je rozrzucać w stronę zagrożenia. To inny mechanizm niż wyczesywanie włosków z odwłoka u większości ptaszników z Ameryki Południowej.

To gatunek kopiący, który buduje głębokie, wyścielone pajęczyną nory. Dla dorosłej samicy wystarczy terrarium o podstawie ok. 30 × 20 cm, ale z wysoką warstwą podłoża: 15–20 cm. Mieszanka włókna kokosowego z ziemią lub torfem dobrze trzyma kształt tunelu. Kawałek korka lub półrurka wciśnięta w podłoże ułatwia start nory.

Przy terrarium z przezroczystymi ściankami pająk często prowadzi tunel przy szybie. Daje to okazję do obserwacji, ale gwałtowne odsłanianie tunelu stresuje pająka. Młode osobniki od początku trzymaj w pojemnikach z wysoką warstwą podłoża, bo bez możliwości kopania słabiej rosną.

Ephebopus cyanognathus pochodzi z wilgotnych lasów tropikalnych. Optymalna temperatura to 24–28°C. Dolne warstwy podłoża powinny być stale wilgotne, a powierzchnia może lekko przesychać. Najlepiej podlewać podłoże przy krawędzi tak, by woda spłynęła w głąb, zamiast zraszać wejście do nory.

Wilgotne podłoże musi iść w parze z wentylacją. Zbyt mokre, zbite podłoże bez wymiany powietrza sprzyja pleśni i roztoczom, a młode Ephebopus są wrażliwe na przesuszenie, więc stała, umiarkowana wilgoć w głębi podłoża jest kluczowa.

Pająk zwykle poluje z wejścia do nory, a w nocy wychodzi tuż przed nią. Młode jedzą małe świerszcze lub karaczany co 4–6 dni, dorosłe co 1–2 tygodnie. Ofiarę podawaj w pobliżu wejścia do nory i usuwaj niezjedzone owady po dobie.

Wzrost jest umiarkowany. Samce dojrzewają zwykle w ciągu 2–3 lat, samice później. Przed wylinką pająk zamyka norę pajęczyną i może nie pokazywać się tygodniami, co jest normalne.

Ephebopus cyanognathus jest nerwowy i szybki. Na niepokój reaguje cofnięciem do nory, postawą obronną albo ugryzieniem. Może też rozrzucać włoski parzące z nogogłaszczek. Dorosłe osobniki są rzadko widoczne, dlatego to gatunek dla osób, które cenią obserwację nory i polowania bardziej niż pająka na widoku.

Nie wykopuj pająka z nory bez potrzeby. Przy przenoszeniu najlepiej poczekać, aż wyjdzie na powierzchnię, albo ostrożnie wydobyć go z podłożem do pojemnika. Prace w terrarium wykonuj długą pęsetą.